Eeuwig plannen

Opgroeien met een lichamelijke beperking is niet altijd gemakkelijk. Al helemaal niet als je zus ook een beperking heeft. Annika (21) kan hierover meepraten. Zelf heeft ze Cerebrale Parese, wat inhoudt dat de rechterhelft van haar lichaam spastisch is. Daarnaast heeft ze last van verschillende chronische aandoeningen, zoals het chronische vermoeidheidsyndroom en chronische pijnen. Haar zus Riëlle (23) heeft PDD-NOS en een ontwikkelingsachterstand waardoor ze functioneert op het niveau van een kind van acht jaar oud. ‘’Als kind heb ik nooit gesnapt waarom Riëlle dingen wel mocht die ik niet mocht. Zij kon altijd verder gaan.’’

Op het moment dat je als ouders twee zorgintensieve kinderen hebt, is het niet altijd makkelijk om de aandacht eerlijk te verdelen. Ook bij Annika thuis was dit het geval. ‘’Mijn zus is heel erg gesteld op mijn moeder. Als er iets is gaat zij dan ook nooit naar mijn vader. Het gevolg hiervan was dat ik altijd meer aangewezen was op mijn vader, iets wat de band tussen mijn moeder en mij niet ten goede kwam. Als ik even iets aan mijn moeder wilde vertellen en Riëlle kwam er bij, dan moest ik wachten. Ik heb mij hierdoor vaak afgewezen gevoeld.’’

Gepest

Niet alleen thuis voelde Annika zich vaak afgewezen. Ook op school had ze het niet altijd makkelijk. ‘’Tot mijn elfde ging ik naar een gewone basisschool. Ik werd hier veel gepest vanwege mijn Cerebrale Parese. Toen werd besloten dat ik naar het speciaal onderwijs zou gaan, veranderde er veel. Daar kreeg ik het gevoel dat ik niet de slechtste was en kon ik een keer andere kinderen helpen in plaats van dat ik altijd degene was die geholpen moest worden. Hierdoor ging het ook thuis beter. Ik werd rustiger, kreeg meer begrip voor de situatie en werd daardoor een makkelijker kind. Mijn band met mijn moeder werd hierdoor ook een stuk sterker.’’

Toen Riëlle bijna drie jaar geleden uit huis ging, veranderde de situatie opnieuw. ‘’In het begin vond ik het wel spannend hoe het allemaal zou gaan lopen. Hoe vaak zou ze nog thuis komen? Hoe zou zij het daar hebben? Gelukkig viel het allemaal heel erg mee. Het heeft veel rust opgeleverd in huis. Omdat Riëlle veel structuur nodig heeft en zich dingen heel snel persoonlijk aantrekt, moesten we ons altijd aan een strakke planning houden en goed nadenken over hoe we bepaalde dingen zeiden. Nu hoeft dat niet meer. Als ze nu om een weekend thuis komt, kan het ook gezellig zijn. We weten nu allemaal dat het steeds maar voor een weekend is.’’

Samen op vakantie

Ondanks dat Riëlle niet meer thuis woont, gaan ze nog wel altijd samen als gezin op vakantie. ‘’Als we samen op vakantie gaan, plannen we altijd wel leuke dingen. Als we ons aan een planning houden, verloopt het allemaal een stuk soepeler omdat Riëlle dan weet waar ze aan toe is en ze zich hierop kan instellen. De laatste dagen van de vakantie merken we allemaal altijd wel dat we wel erg op elkaars lip hebben gezeten. Dan heeft iedereen er wel weer genoeg van. Toch zijn die vakanties wel gezellig en gaan we volgend jaar gewoon weer.’’

Om de pesterijen en de soms lastige situatie thuis een plekje te kunnen geven gaat Annika af en toe naar een psycholoog. ‘’Het is fijn om met iemand van buitenaf te praten over alles wat er is gebeurd, zowel op school als thuis. Hierdoor kan ik alles beter verwerken en beter met de huidige situatie omgaan. Communiceren is in mijn ogen sowieso heel belangrijk. Zolang er gecommuniceerd wordt over waarom iedereen doet zoals hij/zij doet, is het in ieder geval duidelijk.’’

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s